Mig dreymdi draum í nótt sem svipaði mjög til annars draums sem mig dreymdi fyrir nokkru síðan. Í nótt var ég semsagt í París í annað skipti (ég er líka mjög oft í New York þegar ég er sofandi). Þetta var samt ekki mjög líkt þeirri París sem ég fór til þegar ég heimsótti Magneu fyrir ári síðan. Það var samt fullt af gömlum húsum og merkilegum kirkjum með hvolfþökum. Ég og Rikke og Egill og Hrafn vorum að hjóla á hraða vindsins til að komast á eitt torg. Það var sama torg og við vorum stödd á í hinum Parísardraumnum mínum. Nóttina áður í þeim draumi fórum við á villt djamm á djammgötu í París og sáum m.a. Christinu Aguilera ásamt kærustu sinni. Daginn eftir fórum við á torgið en þar var eitt tívolítæki. Það var langur stigi (svona reipstigi eins og er í trjáhúsum) sem sveif um í lausu lofti og fór alltaf hærra og hærra. Við ákváðum að fara í tækið, það var ekkert sem hélt manni í stiganum, maður varð bara að sitja og halda sér rosalega fast. Það var geðveikt gaman og þegar við komum loksins niður aftur fengu allir skot. Fullorðnir fengu stór skotglös en börnin pínulítil skotglös. Næst þegar tívolítækið fór af stað varð óhapp og ein kona í bláum kjól datt úr tækinu á meðan það var lengst, lengst uppi á himni. Svo langt að maður sá bara strik. Hún dó en svo breyttist hún í stelpu sem var lifandi en svo dó hún aftur. Svo heppilega vildi til að það var kirkja á torginu og þangað fóru allir til að syrgja.
Í nótt gerðist ekkert svona dramatískt í París, við vorum bara að hjóla og hanga á torginu.
Jæja, í kvöld eru tónleikar á Dillon með ofurhljómsveitinni Nóru. Við munum bjóða upp á jarðafjör og sifjasprell svo vinsamlegast mætið.
Egill var að segja mér að blogga. Ég mótmælti vegna þess að ég hef ekkert áhugavert að segja. Það er nefnilega af sem áður var þegar ég var ung og óhrædd við að tjá mig um hin og þessi málefni af miklum eldmóði. Núna er ég blessunarlega laus við flest allar skoðanir á hlutum og flýt í gegnum lífið hangandi í blárri blöðru. Þar sem ég lifi mun skemmtilegra lífi þegar ég er sofandi hef ég ákveðið að blogga um draumfarir mínar. Mig dreymir þúsund drauma á hverri nóttu. Í nótt gerðist þetta:
Ég og Egill og Rikke danska kærastan hans fórum á bensínstöð til að smyrja bílinn hans Egils. N1 við Ægissíðuna varð fyrir valinu. Á meðan Egill fór inná bensínstöðina og kom til baka með tvær mjög stórar fötum af smurningu leiddist mér og Rikke svo við fórum að sópa planið af mikilli eljusemi með kústum sem við fundum fyrir utan. Þegar ég var orðin þreytt tók ég mér pásu til að kaupa mér fílakaramellu inni á bensínstöðinni. Þar var sköllóttur maður sem þekkti mig í sjón af því ég var alltaf að koma og kaupa fílakaramellur. Hann bauð mér vinnu sem ég þáði með þökkum. Svo fór ég út og hélt áfram að sópa planið. Þá var ég komin með tvo hauga, einn sandhaug og einn haug af heyi. Þá bar föður minn að. Þar sem hann var með holu í hausnum ákvað ég að troða heyinu öllu í hausinn á honum og þá leit út fyrir að hann væri með rosalega mikið og fallegt hár. Hann var afskaplega ánægður með það og ætlaði bara að fara heim en ég fékk bakþanka og sagði pabba að þetta væri kannski ekki mjög sniðugt, heyið myndi mygla í hausnum á honum og á myndi verða rosalega vond lykt af honum. Hann ætlaði að hugsa málið. Jæja, að öllu þessu loknu fór ég heim í nýju íbúðina sem var með tveimur eldhúsum og tók fram döðlukökuna sem ég bakaði fyrr um daginn og bauð systkinum mínum sneið.
Stuttu síðar vaknaði ég við útvarpið þar sem verið var að segja frá atburðum liðinnar nætur í óveðrinu. Ég ákvað að það væri ekkert sniðugt að vakna núna svo ég fór aftur að sofa og missti af tíma. En það er allt í lagi.
Ja eg skal sko segja ykkur thad ad netkaffihus eru ekki a hverju strai i Moskvuborg og ekki eru strain morg heldur. En eg fann eitt. Leitin ad thvi hefur stadid yfir i allan dag i flipp flopps, 32 stiga hita og sol. Margt forvitnilegt bar fyrir augu min medan a leitinni stod. Thar a medal torg nokkurt kennt vid raudan og hinar og thessar kirkjur og russneskar stjornarbygingar, otal margir loggukallar og hermenn og loggubilar sem og thusundir og aftur thusundir Russa. Af thessum thusundum talar svona fimmtugasti hver ensku myndi eg giska a. Thad reynir svolitid a ad enginn skilji mann. En thad er samt eitthvad svo gaman ad profa thad. Ad vera heimskur utlendingur og vera hlegid ad. T.d. thegar vid tokum naeturlestina okkar hingad fra Sankti Petursborg. Vid vorum komin vel timanlega og plontudum okkur einhversstadar i lestinni, thottumst hafa rynt naegilega vel i lestarmidann sem var a russnesku og toldum okkur hafa fundid retta sporid, spor nr. 5. Svona 7 minutum fyrir brottfor rann upp fyrir okkur ljos, thetta var spor nr. 5 en bara ekki retta spor nr. 5. Vid rafudum um i reidileysi i svona 2 minutur, reyndum i svona 2 minutur ad finna einhvern alitlegan til ad bidja um hjalp, fundum gamlan oryggisvord sem ryndi i midann okkar i svona minutu og benti okkur sidan hvert vid attum ad hlaupa. Tha var spor 5л (eki 5п sjaidi til) spolkorn fyrir aftan sporid sem vid voru a. Vid vorum i vagni 3 og ad sjalfsogdu sneri lestin ofugt svo vid thurftum ad hlaupa med toskurnar fra vagni 16 i vagn 3, maettum rennsveitt i hann thar sem voru svona 30 Russar ad hafa sig til fyrir hattinn. Indaell gamall madur og gomul kona hjalpudu okkur ad finna saetin okkar og breyta theim i rum. Svo kom lestarfreyjan og sagdi allskonar dot a russnesku vid mig. Eg horfdi a hana med "Eg ekki skilja hvad thu segja" svipnum minum og spurdi: Uuu...do you speak English? NJET! var svarid og hun strunsadi burtu. Svo var hun vist bara ad spyrja mig hvort eg vildi kaffi eda te. Mig langadi i hvorugt svo thad var allt i lagi. Eg vildi bara fara ad lulla. Ad sofa i lest er nefnilega thad thaegilegasta sem eg hef gert um aevi mina. Thad er held eg mjog svipud tilfinning og ad vera i barnavagni, en thess hef eg avallt saknad. Eg svaf thvi vaert vid lestarhljodin og ruggid og vaknadi um 6 leytid thegar solin var ad koma upp. Tha kikti eg utum gluggann og sa eitthvad af uthverfum Mosvku, fullt af risastorum kossum med reglulegur gotum a sem folk byr vist i og morgunthoku yfir ollu. Thad var svolitid fallegt.
Jaeja timinn er ad verda buin og eg a eftir ad redda allskonar! Sjaumst seinna!
Af því tilefni hef ég ákveðið að fara út eftir smá stund og kaupa mér regnhlíf og labba um með hana í aaaaaallan dag. Það er svo kosí að labba um með regnhlíf, nema á íslandi.
Nu sit eg a netkaffi i Sankti Petursborg. Fyrir framan gluggann minn situr russneskur madur i einhverskonar rolu og dundar ser vid ad mala naesta husvegg gulan. Svo er hann buinn ad mala nefid a ser sma. I Sankti Petursborg eru naestum oll husin gul. Nema nokkur sem eru laxableik eda saegraen. Thad eru sulur utan a rosalega morgum og stundum andlit ad gretta sig eda allsberir englar. Og thad er eins og Krummi sagdi i gaer: meira ad segja ljotu husin eru flott. Thad er vitt a milli allra husanna og goturnar eru breidar med morgum bilum og Russarnir bida naestum aldrei eftir graena kallinum. U.th.b. fjordi hver bill er Lada. Svo eru lika straumlinulagadir rikra manna bilar og i gaer sa eg bruna rolls royce brudkaupslimosinu. Eftir thvi sem madur fjarlaegist borgina verda bilarnir samt minna og minna straumlinulagadir. Utum lestargluggann a leidinni hingad saum vid t.d. bara kassalaga bila i sveitinni og mikid af husum byggdum ur oteljandi brunum spytum sem allar virtust vera ad detta i sundur. Inn a milli voru samt betur byggd hus i allskonar fallegum litum. Eitt var svo graent ad thad virtist vera lifandi. Russarnir tala ekki margir ensku en thad er samt mjog audvelt ad gera sig skiljanlegan vid tha og their eru mjog tholinmodir vid utlendinga. Mer finnst their lika vera rosalega kurteisir og brosmildir ofugt vid thad sem eg var buin ad lesa um russnesku thjodina. En kannski er thetta odruvisi i Moskvu. Thangad fer eg eftir nokkra daga. Sankti Petursborg a natturulega ad vera mjog vestraen borg. Eg er ekki buin ad gera mjog mikid herna i borginni en ad labba um og vesenast i ad reyna ad fa kinverskt visa sem virdist vera omogulegt...kemur i ljos hvernig thetta allt fer. Eg keypti mer ordabok og er buin ad laera allt kyrilliska letrid. Eg er ad hugsa um ad fara i gardinn sem er herna a moti og halda afram ad laera russnesku. I gaer var eg ad reyna ad thyda grein um Sigur Ros sem eg fann i russnesku gotubladi. Thad gekk dalitid erfidlega og eg er bara buin med fyrstu 5 ordin en eg get allavega sagt ykkur ad Sigur Ros a russnesku er роза побуды.
Thá hef ég lokid prófi í ad panta pizzu á dansk/thýsk/finnsk/ensku til ad fá heimsenda í draugahótel á Lähdelammentie 155, 10300 Karjaa. Nú er bara ad bída í um thad bil 30-40 mínútur eftir einkuninni/pizzunni.
Annars er thad af mér ad frétta ef einhver hefur áhuga ad ég lifdi af heiftarlega árás mannaetuflugunnar bremsu, sem er ad finna í finnskum skógum.
Í dag fór ég á fyrirlestur/tónleika í Reykjavíkur Akademíunni með dönskum náunga sem var að fræða áheyrendur um rússnesk byltingasöngvaskáld og spila og syngja sýnishorn á gítarinn sinn. Feitt menningarprik í kladdann minn.
Það var gaman.
Þann 4. apríl síðastliðin voru fimm ár liðin síðan ég hóf glæstan og rósum prýddan bloggferil minn. FIMM ÁR!!!
Fyrir ykkur sem bíðið spennt eftir næstu færslu í "Bilað dót heima hjá mér" seríunni þá er þess ekki langt að bíða.
Alveg er ég viss um að mörg ykkar þykjast kannast við það hvimleiða vandamál að hlutir, þá sérstaklega hversdagslegir hlutir hins tæknivædda nútíma, eiga það til að bila. Því flóknari sem hlutur er, því auðveldara kemst hann úr jafnvægi og bilar. Ég get þó með nokkurri vissu staðhæft að ekkert ykkar hefur jafn mikla og víðtæka reynslu af biluðum hlutum og ég og fjölskylda mín. Ég er alls ekki að kvarta. Ég lít á þetta sem skemmtilegan lið í fjölskyldulífinu sem á það til að ýta undir sundrungu og almennan pirring innan fjölskyldunnar en stundum getur þetta hins vegar fært okkur nær hvert öðru.
Mig grunar að þetta magn bilaðra/skemmdra hluta á heimilinu stafi af skorti af virðingu meðal heimilisfólks fyrir veraldlegum hlutum. Ég ætla ekkert að fara í neinar grafgötur með það. Ég og systkinin mín erum mjög góð í að eyðileggja hluti, hvort sem það er viljandi eða ekki. Það er því meira svona til gamans, en ekki í einhverri biturð, sem ég hef ákveðið að mynda alla bilaða/skemmda hluti heimilisins og pósta hér á blogginu mínu ásamt smá útskýringu á ástandi viðkomandi hlutar (ef mér er kunnugt um hana). Þetta hefði þó líklega verið skemmtilegra þegar við bjuggum ennþá á Ásvallagötunni þar sem eyðileggingarmáttur okkar fékk að njóta sín í heil sjö ár. Það er samt alveg úr nógu að velja hér á Hagamelnum. Ég held jafnvel að ég geri þetta að vikulegum pistli. Hér koma fyrstu sjö myndirnar.
Hér er bílinn okkar. Þetta er reyndar örugglega van-bilaðasti bíllinn sem við höfum nokkurn tímann átt, jafnvel þó að miðstöðin hafi ekki virkað í honum í hálft ár og það heyrist mjög ótraustvekjandi hljóð þegar stigið er á bremsuna. En svo tókst pabba að bakka á grindverk svo núna skartar hann svona fínu teipi. Við höfðum allavega metnað til að hafa það í lit áþekkum bílnum sjálfum.
Þetta eru tölvuhátalarnir okkar. Þeir hafa fengið svipaða teipviðgerð og bílinn. Þetta eru afleiðingar óteljandi skipta sem greyin hafa skollið á gólfinu. Það heyrist samt alveg ennþá í þeim.
Þetta er hjólið hans pabba. Ég veit satt að segja ekki hvað gerðist, nákvæmlega.
Já, þetta er víst mér að kenna. Ég var að reyna að tjá reiði mína við unglingssystur mína í desíbelum. Ég skellti samt ekkert rosalega fast. Hurðir hafa löngum fengið að líða fyrir skapofsaköst fjölskyldumeðlima. Þess vegna var mamma fastakúnni í hurðadeild Húsasmiðjunnar fyrir nokkrum árum þar sem hægt var að fá útlitsgallaðar hurðir á mjög lágu verði.
Já, nú kemur kafli um klósettið hérna á Hagamelnum. Þetta er sumsé klósetthurðarhúnninn. Svo óheppilega vill til að svolítil kúnst er að læsa honum og ekki fyrir óreynda menn. Því kunna oft að skapast vandræðalegar aðstæður þegar gestir ætla að nota klósettið. Ef leiðinlegur gestur á í hlut skapast þarna prýðilegt tækifæri til að klekkja á honum og jafnvel losna við hann ef honum er mikið mál, því það vill jú enginn fara á klósettið án þess að læsa í annarra manna húsum. Við fáum reyndar ekki oft leiðinlega gesti svo yfirleitt eru þeim kennd handtökin, sem tekur ekki nema svona 15 sekúndur.
Þetta er sumsé klósettskálin okkar. Í henni er sírennsli, eins og sést, og því er alltaf afskaplega leiðigjarn hávaði inni á baði. Ástandið er þó mun betra en fyrir tveimur mánuðum. Þá var ekki hægt að sturta niður án þess að opna klósettkassann, skrúfa í sundur sturtarann og toga í stöng til að hleypa vatninu í skálina. Það var öllu erfiðara að kenna gestum þetta heldur en að læsa en þeir græddu þó að minnsta kosti haldgóða þekkingu á virkni klósettkassa sem alltaf er gott að hafa. Ég vakti t.d. mikla aðdáun þegar ég snaraði klósettkassanum í vinnunni minni í lag eftir hann fór að haga sér undarlega. Vandamálið var ekki jafn hvimleitt þar og hér, við enduðum á að þurfa að skipta um allt dæmið inni í klósettkassanum.
Jæja, 7. og síðasta myndin í pistli þessarar viku. More to come eftir viku til tvö ár. Hér gefur að líta fjarstýringu sem augljóslega gengur ekki heil til skógar. Ég fór að veita því athygli fyrir nokkru að það virtist vanta þó nokkuð marga takka í fleiri en eina fjarstýringu á heimilinu. Að eftirgrennslan lokinni komst ég að því að þarna var ekki um smitsjúkdóm að ræða heldur dægradvöl yngri bróður míns. Hann hefur víst rosalega gaman af að plokka takka úr fjarstýringum en leggur mikla áherslu á að hann fjarlægi bara þá takka sem eru ónauðsynlegir.
